در روزهای آخرِ اسفند،

 کوچ بنفشه های مهاجر،   

   زیباست.

   در نیم روز روشن اسفند،

   وقتی بنفشه ها را از سایه های سرد،

   در اطلس شمیم بهاران،

  با خاک و ریشه

                        ـ میهن سیّارشان ـ

  در جعبه های کوچک چوبی،

   درگوشۀ خیابان، می آورند :

   جوی هزار زمزمه درمن،

   می جوشد:

       ای کاش....

       ای کاش آدمی وطنش را

       مثل بنفشه ها

      ( در جعبه های خاک)

      یک روز می توانست،

      همراه خویش ببرد هر کجا که خواست.

      در روشنای باران،

     در آفتاب پاک.

                                دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی