سلوک

دل خوش مکن
به اینکه در این راه پر نشیب
از راهیان خسته
دو گامی جلوتری...

شرط نخستِ راه به مقصد رسیدن است!

وقتی که مانده ای
چه تفاوت
که در کجا
در این مسیر
از حرکت باز مانده ای
اصلا به راه آمده ای
یا همان نخست
در اضطراب نقطهّ آغاز مانده ای!

                                     دکتر ترکی

ترانه های عامیانه

       ترانه ها و دو بیتی ها واگویه های مردمانی ساده و بی آلایشند، مردمانی که در دشتها و باغات آبادان و کوهها و دامنه های زاگرس به کشت و کار و چرای رمه هایشان مشغولند. این ترنم ها گریزگاهیست برای گریختن از رنجهای دوران چنانکه گویی در ظل تیغ سرکش آفتاب به خنکای سایه ای ره می یابند.این واگویه ها نشان از برکامی های زود گذر وناکامی های دیر پای آنان دارد و یاد بادیست از روزگاران جان پیوند حیاتشان.                                                                                        این نواها یا شروه ی غمگنانه ی مادریست که عمر خویش در حسرت آمال کرانه کرده ، یا زمزمه ی عاشقانه ی چوپانی شیفته که رمه ی خویش را در پایان روز هوشربای اردیبهشتی همراه با قهقهه کبکان از بغله و کمرکش کوه به غاش می برد تا شامگه را بیاساید. یا نغمه ی کر په چرانی که همراه با درای زنگها از لرد به سوی ده رهسپار است .                                                                                                    در جمع آوری اشعاری که در پی می آید بر اقوال زنان و مردان تیز ویر بی بهره ازخط و ربط استناد کرده ام تا نوع عامیانه بودن آنها در تلفظ به دقت رعایت شود و از صورت ملفوظ اهل آبادی دزک نگذرد . برخی از این ابیات با اشعار عامیانه ی ایران در عهد قاجار که مینورسکی جمع آوری نموده و با تصحیح عبدالحسین نوایی منتشر شده است بویژه نمونه های شیرازی آن شاید مشترک باشد و آن هم به دلیل پیوستگی فرهنگی مردمان این سامان با ساکنان نواحی فارس است. بعضی نیز به احتمال بسیار با نفوذ دوبیتی های فایز و شروه های بوشهری ، برساخته یا تصرف شده آنگونه اشعار است. دوبیتی های اسکندر عکاشه نیز در میان اهالی آبادیهای چهارمحال مورد توجه بوده است که باید آنها را نیز در نظر داشت.

                              سر چشمه نه آبم دادی ای ول

                             مثال  رشته تابم  دادی  ای  ول

                             نترسیدی   ز  فردای   قیامت

                             به یک طعنه جوابم دادی ای ول

ادامه نوشته

افسانه شانه به سر

        مرحبا  ای هدهد هادی  شده            در حقیقت  پیک  هر وادی شده

        ای به سرحد سبا سیر تو خوش       با سلیمان منطق الطیر تو خوش

     افسانه ها درهر سرزمینی بی شک آیینه تمام نمای فرهنگ و آداب و معتقدات مردمان آن دیارند.

 سرزمین  دلبندی که  در کوههای بلندابلند  زاگرس محصور است  از مناطقیست که  افسانه های

 ساکنانش بی شمارند و بیشترینه آنها هنوز ورد زبان پیران قوم.

    در روستای دزک کهنسالان را عقیده بر آن است که آواز هدهد را حکایتی افسانه وار است و آن

چنین:روزگاری میان برادر و خواهری برسر تقسیم مرده ریگ پدر نقاری در گرفت برادر که یوسف نام

داشت  گفت دو سهم از آن من و یک سهم از آن تو  اما خواهر سخن دیگرگونه راند. او سهم افزون را 

از آن خویش می دانست و کمینه را از برادر. چون خواهر اصرار خویش به ابرام رساند برادر به قهر ترک 

خانه گفت و خواهر را با مرده ریگ پدر بگذاشت. پس از آن خواهر به شانه به سری بدل شد و عمر  

خویش در جستجوی برادر سر کردو همواره در آواز خود این نغمه سر داد که ( یوسف جان یکی من دو

تا تو ) و اکنون بعد از گذشت سالیان دراز هنوز هدهد این نغمه می سراید و خواهر به نیاز تمام در   

جستجوی یوسف خویش است . در بهاران این طنین را در خنکای بامدادان در دره ها و بیشه ها و     

چمنزارهای پیرامون دزک به روشنی می توان شنید.

روز بزرگداشت سعدی

همه عمر بر ندارم سر از این خمار مستی

که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی